by Ερωτόκριτος Μιχαήλ
Όταν ξεκίνησα να σκέφτομαι τι να γράψω για τους Savatage, είχα στο μυαλό μου υλικό που θα γέμιζε βιβλίο. Καθώς όμως έκατσα να ξεκινήσω …δεν ήξερα από που να αρχίσω ή τι να πρωτοθυμηθω να γράψω για να μην ξεχάσω τίποτα! Το απόλυτο κενό μετά! Σηκώθηκα, πήρα μια παγωμένη μπύρα από το ψυγείο, ήπια την πρώτη γουλιά , έβαλα τον «Μαγγελάνο» στο πικ απ να παίζει και όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι….
Οι Savatage ήταν πάντα ένα συγκρότημα που αγαπούσα, παρόλο που στα νεανικά μου χρόνια δεν είχα την καλύτερη κατανόηση της δισκογραφίας τους. Αυτό μάλλον είχε να κάνει με το ότι οι Savatage από την αρχή ήταν ένα ανήσυχο μουσικά συγκρότημα που εξερευνούσε την ταυτότητά του. Σχεδόν όλα τα άλμπουμ των Savatage περιέχουν λυσσασμένο US Power Metal που είναι τόσο τραχύ όσο και ελκυστικό, αλλά ταυτόχρονα είναι γεμάτο με μπαλάντες και …συμφωνική θεατρολογία!
Ακόμα κι αν θα μπορούσατε να πείτε το ίδιο και για πολλές άλλες μπάντες του μέταλ που είναι καλτ για κάποιους αλλά δεν έχουν καταφέρει ποτέ την ευρεία παραδοχή σε ένα μεγαλύτερο κοινό που τους άξιζε, οι Savatage είναι ίσως η πιο εξαιρετική περίπτωση αδικίας της μουσικής σόου μπιζ.
Οι Savatage υπάρχουν εδώ και δεκαετίες και έχουν κυκλοφορήσει άλμπουμ στο υψηλότερο μουσικό περιεχόμενο, αλλά κατάφεραν και κέρδισαν μέρος του σεβασμού και της δημοτικότητας που τους άξιζε από την αρχή της καριέρας τους, χάρη σε μια απίστευτη ισχυρή θέληση και συνοχή.
Αλλά ας το πάρουμε όλα από την αρχή! Παλαιότερα γνωστοί ως Avatar, αυτη η μελωδική, heavy/prog metal μπάντα, δημιουργήθηκε στη Φλώριντα των ΗΠΑ από τους αδερφούς Oliva. Η ιδρυτική σύνθεση περιελάμβανε τους Jon Oliva -φωνητικά/πλήκτρα, Criss Oliva – κιθάρα, Steve Wacholz – τύμπανα και Keith Collins -μπάσο. Η αρχική τους προσέγγιση επηρεάστηκε έντονα από τους Judas Priest και τους Iron Maiden, ένα στυλ που είναι ξεκάθαρο στο αρχικό EP τους «City Beneath The Surface» που ηχογράφησαν ως Avatar το 1982 (η αλλαγή του ονόματος έγινε για νομικούς λόγους). Ο Criss, ο Jon και ο Steve έπαιζαν στην περίφημη Tampa bay όπου είχαν μετακομίσει με την οικογένειά τους στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στα κλαμπ της περιοχής για πολλά χρόνια. Το 1981, ο Keith Collins ενώθηκε μαζί τους για να απαλλάξει τον Jon ευτυχώς από τα καθήκοντα του μπάσου! Το 1983, οι Avatar αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομά τους λόγω ζητημάτων πνευματικών δικαιωμάτων. Συνδυάζοντας τις λέξεις «Savage» και «Avatar», το συγκρότημα αποφάσισε το «Savatage» ως νέο του όνομα.
Το “Sirens” είναι ο πρώτος επίσημος δίσκος των Savatage εν έτη 1983 και αποτέλεσε έναν τυπικό U.S. metal δίσκο, αλλά το τυπικό αναφέρεται μόνο ως προς το ύφος γιατί κατά τα λοιπά έχει την ποιότητα που το κάνει να ξεχωρίζει ανάμεσα στις πολλές κυκλοφορίες της εποχής. Στο "Sirens" έχουμε να κάνουμε με κλασικό heavy/power το οποίο στηρίζεται σε μερικά από τα καλύτερα riff του είδους. Αμέσως μετά την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ, οι Savatage είχαν έτοιμο ένα άλλο άλμπουμ, το “The Dungeons are Calling” (ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1984) που κυκλοφόρησε μόλις το 1985 όταν το συγκρότημα συμφώνησε με μεγάλη δισκογραφική εταιρεία και συνεργάστηκαν με τους Savatage. Την ίδια χρονιά ηχογράφησαν ένα ακόμα άλμπουμ, το “Power of the Night”, και αυτή ήταν η πρώτη φορά που στους Savatage δόθηκε αρκετός χρόνος και χώρος για ηχογράφηση και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά πολύ καλύτερο από τα προηγούμενα άλμπουμ, έχοντας σχεδόν 3 μήνες στο στούντιο. Αλήθεια πόσο γ@Μ@τη είναι ακόμα και τώρα η εισαγωγή του ομώνυμου τραγουδιού! Αυτό ήταν το τελευταίο άλμπουμ του μπασίστα Keith Collins με το συγκρότημα. Ο Jon και ο Criss Oliva δεν ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι με το παίξιμό του και διόρθωσαν μερικά από τα λάθη του για την τελική έκδοση. Αντικαταστάθηκε από τον Johnny Lee Middleton το 1986.
Οι Savatage έλαβαν καλή κριτική από τον Τύπο, αλλά η δισκογραφική τους πιθανότατα δεν ήταν ικανοποιημένοι με τις πωλήσεις των προηγούμενων άλμπουμ, στην πραγματικότητα αποφάσισαν να ωθήσουν τους Savatage σε ένα πιο «εύκολο ακουστικό» στυλ, πνίγοντας την αιχμηρή, rock χροιά τους και έστειλαν το συγκρότημα στο Λονδίνο για να ηχογραφήσει το «Fight for the Rock» (1986), που υποτίθεται ότι ήταν πιο ελκυστικό σε μεγαλύτερο κοινο. Δυστυχώς τα περισσότερα κομμάτια του δίσκου δεν ήταν πολύ καλής ποιότητας, οι ήχοι ήταν απαλοί και ακατάλληλοι για ένα συγκρότημα όπως οι Savatage,. Τα μέλη της μπάντας εξακολουθούν να έχουν τρομερές αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο και εκείνο το άλμπουμ, το οποίο δεν τους αρέσει καθόλου και αναφέρονται ως "Fight for the Nightmare"! Αντιμετώπισαν την πρώτη σοβαρή κρίση της ύπαρξής τους και μάλιστα ο Jon έχει δηλώσει πως ενώ είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την μπάντα και να πάει να κάνει audition για τη χηρεύουσα θέση τραγουδιστή στους Sabbath, τελευταία στιγμή του άλλαξε γνώμη!
Το άλμπουμ που λίγο έλειψε να διαλύσει την μπάντα ανήκει στο παρελθόν και οι Savatage για να ξανακερδίσουν τις εντυπώσεις κυκλοφορούν τον καλύτερο heavy/power δίσκο τη καριέρας τους. Ο Jon έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον Paul O'Neill και έλαβε μια πρόταση για μακροχρόνια συνεργασία. Δέχτηκε να συνεργάζεται με τον Paul, και αυτή ήταν ίσως μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις που πήρε ποτέ σε ολόκληρη τη ζωή του! Η συνεργασία με τον Paul O'Neill στέφθηκε αμέσως με επιτυχία: ο Paul αναγνώρισε την ιδιοφυΐα του Jon και το εξαιρετικό ταλέντο του Criss από την πρώτη φορά που τους είδε να παίζουν "Sirens" και έβαλε καρδιά και ψυχή στη συνεργασία με τους Savatage. Επιβραβεύτηκε με τις μεγαλύτερες προσπάθειες από τους αδερφούς Oliva και μαζί έφεραν στη ζωή ένα πραγματικό αριστούργημα, το άλμπουμ "Hall of the Mountain King", που κυκλοφόρησε το 1987. Οι Savatage κυκλοφόρησαν το άλμπουμ που θα μπορούσε να αναδείξει καλύτερα τη δύναμή τους, το επιθετικό μοναδικό στυλ και την επίδοξη μουσική τους. Το άλμπουμ υποστηρίχτηκε και από τον φρέσκο τότε κιθαρίστα Chris Caffery .Φοβερές και επί μέρους θεατρικές ερμηνείες από τον Jon, πανέμορφα solo από τον Criss, «σφιχτό» rhythm section από τους 'Doc' και Middleton, κάποια από τα καλύτερα heavy/power τραγούδια των 80s (και όχι μόνο) και τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.
Το 1990 κυκλοφόρησαν το "Gutter Ballet", το πρώτο άλμπουμ που περιλαμβάνει έντονη παρουσία κομματιών ορχήστρας σε συνδυασμό με πολύ αιχμηρούς μεταλλικούς ήχους. Το άλμπουμ ήταν αρκετά επιτυχημένο και ενσωματώνει μερικά από τα υπέροχα κλασικά τραγούδια που οι Savatage εξακολουθούν να παίζουν ζωντανά, όπως το ομότιτλο κομμάτι . Το "When the crowds are gone" (μια μεγάλη μπαλάντα δύναμης που έγραψε ο Paul O'Neill) και το Gutter Ballet ήταν επίσης τα επόμενα τραγούδια για τα οποία ο Savatage γύρισαν και βίντεο κλιπ!
Το 1991, το συγκρότημα έχοντας πάρει τρελή ώθηση, δημιούργησε την πρώτη του ροκ όπερα “Streets”, με την ιστορία ενός ξεπεσμένου ροκ σταρ που ονομάζεται DT Jesus, ο οποίος έχει περάσει δύσκολες στιγμές. Ωστόσο, ο δίσκος δεν πήγε τόσο καλά εμπορικά όσο θα ήθελε το συγκρότημα, καθώς κυκλοφόρησε περίπου την εποχή που το grunge ανέβηκε σε δημοσιότητα, αλλά ένα βίντεο για το «Jesus Saves» ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε ξανά, προσελκύοντας νέο κοινό. Με τα χρόνια το «Streets: A Rock Opera» έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή και άλμπουμ- ορόσημα στην καριέρα του συγκροτήματος. Αρχικά, αυτός ο δίσκος προοριζόταν να είναι ένα διπλό άλμπουμ, αλλά η ιδέα δεν ευδοκίμησε οπότε περιορίστηκε σε 17 τραγούδια. Το άλμπουμ τότε επρόκειτο να έχει αφηγήσεις ανάμεσα σε όλα τα τραγούδια, αλλά και αυτό καταργήθηκε. Η τελική έκδοση απέσυρε το 17ο τραγούδι “Larry Elbows” και έσβησε όλα τα αφηγηματικά μέρη, εκτός από την εισαγωγή στο «Jesus Saves».
Στα τέλη του 1992, ο Jon αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμά στα φωνητικά μακριά από το συγκρότημα για να ξεκουραστεί λίγο. Οι Savatage έπρεπε να περάσουν από οντισιόν μερικούς τραγουδιστές πριν επιλέξουν τον Zachary Stevens ως τον νέο τους τραγουδιστή. Ο Paul και ο Jon άκουσαν κάτι στη φωνή του που τον έκανε τέλειο για τα μελλοντικά Savatage αλμπουμ και μαζί ηχογράφησαν το "Edge of Thorns" του 1993. Τα νέα κομμάτια ήταν τέλεια για να αξιοποιήσουν στο μέγιστο τη φωνή του Zak, και το στυλ κιθάρας του Criss είχε γίνει απίστευτα βιρτουόζικο αλλά αυθόρμητο και έντονο που ήταν μόλις λίγα βήματα μακριά από το να αναγνωριστεί ως ένας μεγάλος ταλαντούχος κιθαρίστας, που ήταν. Κάτι που δε θα δε θα το μάθουμε τελικά ποτέ….Στις 17 Οκτωβρίου 1993 ο Criss Oliva και η σύζυγός του Dawn πήγαιναν σε ένα ροκ φεστιβάλ στη Φλώριντα όταν το αυτοκίνητό τους χτυπήθηκε κατά μέτωπο από έναν μεθυσμένο οδηγό. Ο Criss πέθανε αμέσως και η Dawn τραυματίστηκε σοβαρά. Ήταν η πιο τρομερή στιγμή για όλους στην οικογένεια των Savatage, για την οικογένεια του Criss, για τα άλλα μέλη του συγκροτήματος, για όλους τους θαυμαστές. Ο Criss πέθανε νέος πριν προλάβει να ξεδιπλώσει το αστείρευτο ταλέντο του, αλλά η οικογένεια Savatage θα τον έχει στην καρδιά της για πάντα και δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Αμέσως μετά από αυτή τη φοβερή στιγμή στην ιστορία των Savatage, έπρεπε ο Jon να αποφασίσει τι θα κάνει με το συγκρότημα. Ήταν σίγουρα μια δυσάρεστη απόφαση, αλλά ο Jon δεν μπορούσε να τα πετάξει όλα και ήξερε ότι ο Criss θα ήθελε να παραμείνει στα ιδανικά τους και στη μουσική τους. Συγκεντρώθηκε και έχοντας πάντα δίπλα του τον Paul O’Neill έγραψε το άλμπουμ “Handful of Rain”(1995). Συνέθεσε όλα τα κομμάτια και ηχογράφησε όλα τα όργανα μόνος του, εκτός από σόλο κιθάρας για τα οποία προσέλαβαν τον πρώην κιθαρίστα του Testament, Alex Sklonik. Ο Zak τραγούδησε όλα τα φωνητικά σε εκείνο το άλμπουμ και έκανε εξαιρετική δουλειά με απαιτητικά κομμάτια όπως το "Chance". Το τελευταίο τραγούδι αυτού του άλμπουμ ονομάζεται "Alone You Breathe (Criss' Song)" και είναι ένας φόρος τιμής από το συγκρότημα στον αδερφό και φίλο τους Criss, το οποίο εκτελέστηκε ζωντανά μόνο στην περιοδεία "Dead Winter Dead" λίγα χρόνια αργότερα. Με την αποχώρηση του Doc, ο Jeff Plate πήρε τη θέση του πίσω από τα ντραμς και ο Jon επέστρεψε στο ρόλο του αρχηγού του συγκροτήματος και του πληκτρολογίου για την περιοδεία "Handful of Rain". Οι Savatage έπαιξαν στην Ιαπωνία για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας, και εκεί ηχογράφησαν το πρώτο τους επίσημο ζωντανό άλμπουμ, το "Japan Live ‘94".
Το 1995 οι Savatage άλλαξαν ακόμα μια φορά σύνθεση όταν ο Chris Caffery ξαναμπήκε στο συγκρότημα και ο Al Pitrelli προσλήφθηκε την εποχή του “Dead Winter Dead” που κυκλοφόρησε και είναι ένα ακόμη concept άλμπουμ. Οι Savatage, με μεγάλο απόντα τον Criss, καταφέρνουν και κυκλοφορούν έναν αριστουργηματικό δίσκο από όλες τις απόψεις. Η μουσική είναι ένα μεγαλοφυές soundtrack που συνοδεύει την ιστορία που διηγούνται, η οποία διαδραματίζεται στα μέσα του Σερβο-Βοσνιακού πολέμου. Οι ενορχηστρώσεις είναι υποδειγματικές και η μουσική υπερβαίνει κάθε προσδοκία. Αν και υπάρχουν τραγούδια που ξεχωρίζουν, αυτή η δουλειά αποτελεί μια ολότητα την οποία δύσκολα μπορείς να διασπάσεις. Ο Jon επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο για δύο τραγούδια, ο Stevens μας χαρίζει συγκλονιστικές ερμηνείες και οι Caffery/Pitrelli μας χαρίζουν μοναδικές κιθαριστικές στιγμές.
Με σταθερή, ξανά, σύνθεση και αυξανόμενη υποστήριξη από τα μέσα ενημέρωσης και μεγάλες λεγεώνες θαυμαστών, οι Savatage κυκλοφόρησαν το επόμενο στούντιο άλμπουμ τους το 1997, το "The Wake Of Magellan" που αποτέλεσε την τρίτη απόπειρα του συγκροτήματος για concept δίσκο. Αυτή τη φορά η φανταστική ιστορία που διαδραματίζεται είναι βασισμένη σε δυο πραγματικά γεγονότα και για άλλη μια φορά η μουσική που την συνοδεύει είναι πανέμορφη. Μπορεί να μην βγάζει τη συναισθηματική φόρτιση του προκατόχου του, αλλά και πάλι οι Oliva και O'Neil έχουν συνθέσει φοβερή και πολυδιάστατη μουσική. Μπορεί να έχει μια πιο heavy κατεύθυνση, όμως οι πομπώδεις ενορχηστρώσεις μεγεθύνουν το ακουστικό αποτέλεσμα. Επανάληψη θεμάτων (όπως επιβάλει ένα σωστό θεματικό άλμπουμ), ο Stevens καταθέτει την ψυχούλα του στο κύκνειο άσμα του με το συγκρότημα, οι Caffery / Pitrelli σε κάνουν να μην σκέφτεσαι (χωρίς να ξεχνάς) την απουσία του Criss, λιτό αλλά ουσιαστικό παίξιμο από τους Middleton / Plate και κάποια από τα ομορφότερα πολυφωνικά μέρη που έχουν γράψει ποτέ (π.χ. "The Wake Of Magellan"), μας δίνουν ένα καταπληκτικό από όλες τις απόψεις αποτέλεσμα. Για μένα προσωπικά, μαζί με το “Operation: Mindcrime” των Queensryche και το “The Grimson Idol” των Wasp, είναι τα 3 κορυφαία concept albums ever!
Ο Savatage ξαναπέρασαν την πόρτα του στούντιο το 2000 και ηχογράφησαν το τελευταίο τους άλμπουμ "Poets and Madmen", ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ! Επειδή τα πρώτα κομμάτια που ηχογραφήθηκαν δεν ακούγονταν αρκετά καλά σε σύγκριση με τα νεότερα τραγούδια που συνέχισαν να γράφουν στο μεταξύ, το συγκρότημα αφιέρωσε χρόνο για να διαλέξει μόνο τα τραγούδια που πραγματικά «άξιζαν». Ήταν μια μεγάλη αναμονή για τους οπαδούς και μια κουραστική χρονιά για τους Savatage, οι οποίοι στο μεταξύ πρέπει να αντιμετωπίσουν κάποια νέα προβλήματα στη σύνθεση. Ο κιθαρίστας Al Pitrelli εγκατέλειψε το συγκρότημα και εντάχθηκε στους Megadeth, ενώ ο τραγουδιστής Zak Stevens αναγκάστηκε να παραιτηθεί για οικογενειακούς λόγους. Είναι το πρώτο άλμπουμ με τον Jon Oliva εξ' ολοκλήρου στα φωνητικά από το "Streets", κάτι που το κάνει πιο μονοδιάστατο. Ο Pitrelli πρόλαβε να συνεισφέρει μόλις μερικά solo πριν αποχωρήσει, οπότε ο Caffery αναλαμβάνει όλο το βάρος και ο Paul O'Neill υπογράφει εκ νέου ένα concept στο ύφος των "Dead Winter Dead" και "The Wake Of Magellan". Δίπλα στο μεγαλείο συνθέσεων όπως το "Morphine Child" υπάρχουν αδύναμα τραγούδια σαν το "Drive" και το σύνολο μπορεί να απέχει μίλια από το να χαρακτηριστεί μέτριο, αλλά δεν ικανοποίησε απόλυτα το σύνολο των οπαδών τους κι αυτό για Savatage είναι είδηση.
Φτάσαμε λοιπόν μετά από 23 χρόνια συναυλιακής απουσίας και ισάριθμα χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη στη χώρα μας, η επιστροφή τους αποτελεί εκπλήρωση ονείρου για χιλιάδες οπαδούς. Οι Savatage επιστρέφουν στη σκηνή και εγκαινιάζουν το πρώτο Rockwave Festival του Βορρά στο Terra Republic!
Οι Αμερικανοί θρύλοι του progressive metal, SAVATAGE ανακοίνωσαν με ενθουσιασμό την πολυαναμενόμενη επιστροφή τους στη σκηνή με τον τραγουδιστή τους, Zak Stevens να δηλώνει: «Όπως μπορείτε να φανταστείτε, σκέφτομαι αμέτρητους λόγους που κάνουν αυτά τα shows τόσο ξεχωριστά.
Έχουμε την ευκαιρία να παίξουμε μία σειρά από headline shows για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια που θα μας φέρουν πάλι μπροστά από τους απίστευτους οπαδούς μας που μας έχουν χαρίσει τόσες αξέχαστες αναμνήσεις τις τελευταίες 3 δεκαετίες. Επιτέλους, είναι η ευκαιρία μας να ανταποδώσουμε αυτοπροσώπως σε όλους αυτούς που έχουν σταθεί δίπλα μας, υποστηρίζοντας μας όλα αυτά τα χρόνια!»
Η εμβληματική σύνθεση με τους John Lee Middleton, Zak Stevens, Chris Caffery, Jeff Plate και Al Pitrelli θα εμφανιστεί το Σάββατο 28 Ιουνίου, στο επετειακό ROCKWAVE Festival που για πρώτη φορά στην 30χρονη ιστορία του εγκαταλείπει την Αθήνα και μετακομίζει στο παραθαλάσσιο Terra Republic έξω από τη Θεσσαλονίκη!
Η ανατριχιαστική τους reunion εμφάνιση στο Wacken Festival το 2015, που καθήλωσε 80.000 ανθρώπους, επισφράγισε τη διαχρονικότητα των Savatage και τους άρρηκτους δεσμούς της μπάντας με το κοινό της!
Φέτος επανέρχονται δυναμικά στη σκηνή, με μία αποκλειστική εμφάνιση στα Βαλκάνια στο 1o Rockwave Festival @ Terra Republic!
28 Ιουνίου 2025
Rockwave Festival – 3O years
Music is our business, but we do it for the fun
Πληροφορίες Εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 49.50€
Γενική είσοδος + VIP Parking: 60€
Σημεία Προπώλησης
Ηλεκτρονικά: more.com
Τηλεφωνικά: 11876
Σε όλα τα more Spots
NEPHILIM
Πατριάρχου Ιωακείμ 17, Θεσσαλονίκη
ALONE music store
Γ Θεοχάρη 2, Θεσσαλονίκη
ΔΙΩΡΟΦΟΝ café-bar
Κερασούντος 81, Καλαμαριά
Αλλά ας το πάρουμε όλα από την αρχή! Παλαιότερα γνωστοί ως Avatar, αυτη η μελωδική, heavy/prog metal μπάντα, δημιουργήθηκε στη Φλώριντα των ΗΠΑ από τους αδερφούς Oliva. Η ιδρυτική σύνθεση περιελάμβανε τους Jon Oliva -φωνητικά/πλήκτρα, Criss Oliva – κιθάρα, Steve Wacholz – τύμπανα και Keith Collins -μπάσο. Η αρχική τους προσέγγιση επηρεάστηκε έντονα από τους Judas Priest και τους Iron Maiden, ένα στυλ που είναι ξεκάθαρο στο αρχικό EP τους «City Beneath The Surface» που ηχογράφησαν ως Avatar το 1982 (η αλλαγή του ονόματος έγινε για νομικούς λόγους). Ο Criss, ο Jon και ο Steve έπαιζαν στην περίφημη Tampa bay όπου είχαν μετακομίσει με την οικογένειά τους στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στα κλαμπ της περιοχής για πολλά χρόνια. Το 1981, ο Keith Collins ενώθηκε μαζί τους για να απαλλάξει τον Jon ευτυχώς από τα καθήκοντα του μπάσου! Το 1983, οι Avatar αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομά τους λόγω ζητημάτων πνευματικών δικαιωμάτων. Συνδυάζοντας τις λέξεις «Savage» και «Avatar», το συγκρότημα αποφάσισε το «Savatage» ως νέο του όνομα.
Το “Sirens” είναι ο πρώτος επίσημος δίσκος των Savatage εν έτη 1983 και αποτέλεσε έναν τυπικό U.S. metal δίσκο, αλλά το τυπικό αναφέρεται μόνο ως προς το ύφος γιατί κατά τα λοιπά έχει την ποιότητα που το κάνει να ξεχωρίζει ανάμεσα στις πολλές κυκλοφορίες της εποχής. Στο "Sirens" έχουμε να κάνουμε με κλασικό heavy/power το οποίο στηρίζεται σε μερικά από τα καλύτερα riff του είδους. Αμέσως μετά την κυκλοφορία αυτού του άλμπουμ, οι Savatage είχαν έτοιμο ένα άλλο άλμπουμ, το “The Dungeons are Calling” (ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 1984) που κυκλοφόρησε μόλις το 1985 όταν το συγκρότημα συμφώνησε με μεγάλη δισκογραφική εταιρεία και συνεργάστηκαν με τους Savatage. Την ίδια χρονιά ηχογράφησαν ένα ακόμα άλμπουμ, το “Power of the Night”, και αυτή ήταν η πρώτη φορά που στους Savatage δόθηκε αρκετός χρόνος και χώρος για ηχογράφηση και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά πολύ καλύτερο από τα προηγούμενα άλμπουμ, έχοντας σχεδόν 3 μήνες στο στούντιο. Αλήθεια πόσο γ@Μ@τη είναι ακόμα και τώρα η εισαγωγή του ομώνυμου τραγουδιού! Αυτό ήταν το τελευταίο άλμπουμ του μπασίστα Keith Collins με το συγκρότημα. Ο Jon και ο Criss Oliva δεν ήταν απόλυτα ευχαριστημένοι με το παίξιμό του και διόρθωσαν μερικά από τα λάθη του για την τελική έκδοση. Αντικαταστάθηκε από τον Johnny Lee Middleton το 1986.
Οι Savatage έλαβαν καλή κριτική από τον Τύπο, αλλά η δισκογραφική τους πιθανότατα δεν ήταν ικανοποιημένοι με τις πωλήσεις των προηγούμενων άλμπουμ, στην πραγματικότητα αποφάσισαν να ωθήσουν τους Savatage σε ένα πιο «εύκολο ακουστικό» στυλ, πνίγοντας την αιχμηρή, rock χροιά τους και έστειλαν το συγκρότημα στο Λονδίνο για να ηχογραφήσει το «Fight for the Rock» (1986), που υποτίθεται ότι ήταν πιο ελκυστικό σε μεγαλύτερο κοινο. Δυστυχώς τα περισσότερα κομμάτια του δίσκου δεν ήταν πολύ καλής ποιότητας, οι ήχοι ήταν απαλοί και ακατάλληλοι για ένα συγκρότημα όπως οι Savatage,. Τα μέλη της μπάντας εξακολουθούν να έχουν τρομερές αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο και εκείνο το άλμπουμ, το οποίο δεν τους αρέσει καθόλου και αναφέρονται ως "Fight for the Nightmare"! Αντιμετώπισαν την πρώτη σοβαρή κρίση της ύπαρξής τους και μάλιστα ο Jon έχει δηλώσει πως ενώ είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την μπάντα και να πάει να κάνει audition για τη χηρεύουσα θέση τραγουδιστή στους Sabbath, τελευταία στιγμή του άλλαξε γνώμη!
Το άλμπουμ που λίγο έλειψε να διαλύσει την μπάντα ανήκει στο παρελθόν και οι Savatage για να ξανακερδίσουν τις εντυπώσεις κυκλοφορούν τον καλύτερο heavy/power δίσκο τη καριέρας τους. Ο Jon έλαβε ένα τηλεφώνημα από τον Paul O'Neill και έλαβε μια πρόταση για μακροχρόνια συνεργασία. Δέχτηκε να συνεργάζεται με τον Paul, και αυτή ήταν ίσως μια από τις πιο σημαντικές αποφάσεις που πήρε ποτέ σε ολόκληρη τη ζωή του! Η συνεργασία με τον Paul O'Neill στέφθηκε αμέσως με επιτυχία: ο Paul αναγνώρισε την ιδιοφυΐα του Jon και το εξαιρετικό ταλέντο του Criss από την πρώτη φορά που τους είδε να παίζουν "Sirens" και έβαλε καρδιά και ψυχή στη συνεργασία με τους Savatage. Επιβραβεύτηκε με τις μεγαλύτερες προσπάθειες από τους αδερφούς Oliva και μαζί έφεραν στη ζωή ένα πραγματικό αριστούργημα, το άλμπουμ "Hall of the Mountain King", που κυκλοφόρησε το 1987. Οι Savatage κυκλοφόρησαν το άλμπουμ που θα μπορούσε να αναδείξει καλύτερα τη δύναμή τους, το επιθετικό μοναδικό στυλ και την επίδοξη μουσική τους. Το άλμπουμ υποστηρίχτηκε και από τον φρέσκο τότε κιθαρίστα Chris Caffery .Φοβερές και επί μέρους θεατρικές ερμηνείες από τον Jon, πανέμορφα solo από τον Criss, «σφιχτό» rhythm section από τους 'Doc' και Middleton, κάποια από τα καλύτερα heavy/power τραγούδια των 80s (και όχι μόνο) και τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.
Το 1990 κυκλοφόρησαν το "Gutter Ballet", το πρώτο άλμπουμ που περιλαμβάνει έντονη παρουσία κομματιών ορχήστρας σε συνδυασμό με πολύ αιχμηρούς μεταλλικούς ήχους. Το άλμπουμ ήταν αρκετά επιτυχημένο και ενσωματώνει μερικά από τα υπέροχα κλασικά τραγούδια που οι Savatage εξακολουθούν να παίζουν ζωντανά, όπως το ομότιτλο κομμάτι . Το "When the crowds are gone" (μια μεγάλη μπαλάντα δύναμης που έγραψε ο Paul O'Neill) και το Gutter Ballet ήταν επίσης τα επόμενα τραγούδια για τα οποία ο Savatage γύρισαν και βίντεο κλιπ!
Το 1991, το συγκρότημα έχοντας πάρει τρελή ώθηση, δημιούργησε την πρώτη του ροκ όπερα “Streets”, με την ιστορία ενός ξεπεσμένου ροκ σταρ που ονομάζεται DT Jesus, ο οποίος έχει περάσει δύσκολες στιγμές. Ωστόσο, ο δίσκος δεν πήγε τόσο καλά εμπορικά όσο θα ήθελε το συγκρότημα, καθώς κυκλοφόρησε περίπου την εποχή που το grunge ανέβηκε σε δημοσιότητα, αλλά ένα βίντεο για το «Jesus Saves» ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε ξανά, προσελκύοντας νέο κοινό. Με τα χρόνια το «Streets: A Rock Opera» έγινε ένα από τα πιο δημοφιλή και άλμπουμ- ορόσημα στην καριέρα του συγκροτήματος. Αρχικά, αυτός ο δίσκος προοριζόταν να είναι ένα διπλό άλμπουμ, αλλά η ιδέα δεν ευδοκίμησε οπότε περιορίστηκε σε 17 τραγούδια. Το άλμπουμ τότε επρόκειτο να έχει αφηγήσεις ανάμεσα σε όλα τα τραγούδια, αλλά και αυτό καταργήθηκε. Η τελική έκδοση απέσυρε το 17ο τραγούδι “Larry Elbows” και έσβησε όλα τα αφηγηματικά μέρη, εκτός από την εισαγωγή στο «Jesus Saves».
Στα τέλη του 1992, ο Jon αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμά στα φωνητικά μακριά από το συγκρότημα για να ξεκουραστεί λίγο. Οι Savatage έπρεπε να περάσουν από οντισιόν μερικούς τραγουδιστές πριν επιλέξουν τον Zachary Stevens ως τον νέο τους τραγουδιστή. Ο Paul και ο Jon άκουσαν κάτι στη φωνή του που τον έκανε τέλειο για τα μελλοντικά Savatage αλμπουμ και μαζί ηχογράφησαν το "Edge of Thorns" του 1993. Τα νέα κομμάτια ήταν τέλεια για να αξιοποιήσουν στο μέγιστο τη φωνή του Zak, και το στυλ κιθάρας του Criss είχε γίνει απίστευτα βιρτουόζικο αλλά αυθόρμητο και έντονο που ήταν μόλις λίγα βήματα μακριά από το να αναγνωριστεί ως ένας μεγάλος ταλαντούχος κιθαρίστας, που ήταν. Κάτι που δε θα δε θα το μάθουμε τελικά ποτέ….Στις 17 Οκτωβρίου 1993 ο Criss Oliva και η σύζυγός του Dawn πήγαιναν σε ένα ροκ φεστιβάλ στη Φλώριντα όταν το αυτοκίνητό τους χτυπήθηκε κατά μέτωπο από έναν μεθυσμένο οδηγό. Ο Criss πέθανε αμέσως και η Dawn τραυματίστηκε σοβαρά. Ήταν η πιο τρομερή στιγμή για όλους στην οικογένεια των Savatage, για την οικογένεια του Criss, για τα άλλα μέλη του συγκροτήματος, για όλους τους θαυμαστές. Ο Criss πέθανε νέος πριν προλάβει να ξεδιπλώσει το αστείρευτο ταλέντο του, αλλά η οικογένεια Savatage θα τον έχει στην καρδιά της για πάντα και δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
Αμέσως μετά από αυτή τη φοβερή στιγμή στην ιστορία των Savatage, έπρεπε ο Jon να αποφασίσει τι θα κάνει με το συγκρότημα. Ήταν σίγουρα μια δυσάρεστη απόφαση, αλλά ο Jon δεν μπορούσε να τα πετάξει όλα και ήξερε ότι ο Criss θα ήθελε να παραμείνει στα ιδανικά τους και στη μουσική τους. Συγκεντρώθηκε και έχοντας πάντα δίπλα του τον Paul O’Neill έγραψε το άλμπουμ “Handful of Rain”(1995). Συνέθεσε όλα τα κομμάτια και ηχογράφησε όλα τα όργανα μόνος του, εκτός από σόλο κιθάρας για τα οποία προσέλαβαν τον πρώην κιθαρίστα του Testament, Alex Sklonik. Ο Zak τραγούδησε όλα τα φωνητικά σε εκείνο το άλμπουμ και έκανε εξαιρετική δουλειά με απαιτητικά κομμάτια όπως το "Chance". Το τελευταίο τραγούδι αυτού του άλμπουμ ονομάζεται "Alone You Breathe (Criss' Song)" και είναι ένας φόρος τιμής από το συγκρότημα στον αδερφό και φίλο τους Criss, το οποίο εκτελέστηκε ζωντανά μόνο στην περιοδεία "Dead Winter Dead" λίγα χρόνια αργότερα. Με την αποχώρηση του Doc, ο Jeff Plate πήρε τη θέση του πίσω από τα ντραμς και ο Jon επέστρεψε στο ρόλο του αρχηγού του συγκροτήματος και του πληκτρολογίου για την περιοδεία "Handful of Rain". Οι Savatage έπαιξαν στην Ιαπωνία για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια αυτής της περιοδείας, και εκεί ηχογράφησαν το πρώτο τους επίσημο ζωντανό άλμπουμ, το "Japan Live ‘94".
Το 1995 οι Savatage άλλαξαν ακόμα μια φορά σύνθεση όταν ο Chris Caffery ξαναμπήκε στο συγκρότημα και ο Al Pitrelli προσλήφθηκε την εποχή του “Dead Winter Dead” που κυκλοφόρησε και είναι ένα ακόμη concept άλμπουμ. Οι Savatage, με μεγάλο απόντα τον Criss, καταφέρνουν και κυκλοφορούν έναν αριστουργηματικό δίσκο από όλες τις απόψεις. Η μουσική είναι ένα μεγαλοφυές soundtrack που συνοδεύει την ιστορία που διηγούνται, η οποία διαδραματίζεται στα μέσα του Σερβο-Βοσνιακού πολέμου. Οι ενορχηστρώσεις είναι υποδειγματικές και η μουσική υπερβαίνει κάθε προσδοκία. Αν και υπάρχουν τραγούδια που ξεχωρίζουν, αυτή η δουλειά αποτελεί μια ολότητα την οποία δύσκολα μπορείς να διασπάσεις. Ο Jon επιστρέφει πίσω από το μικρόφωνο για δύο τραγούδια, ο Stevens μας χαρίζει συγκλονιστικές ερμηνείες και οι Caffery/Pitrelli μας χαρίζουν μοναδικές κιθαριστικές στιγμές.
Με σταθερή, ξανά, σύνθεση και αυξανόμενη υποστήριξη από τα μέσα ενημέρωσης και μεγάλες λεγεώνες θαυμαστών, οι Savatage κυκλοφόρησαν το επόμενο στούντιο άλμπουμ τους το 1997, το "The Wake Of Magellan" που αποτέλεσε την τρίτη απόπειρα του συγκροτήματος για concept δίσκο. Αυτή τη φορά η φανταστική ιστορία που διαδραματίζεται είναι βασισμένη σε δυο πραγματικά γεγονότα και για άλλη μια φορά η μουσική που την συνοδεύει είναι πανέμορφη. Μπορεί να μην βγάζει τη συναισθηματική φόρτιση του προκατόχου του, αλλά και πάλι οι Oliva και O'Neil έχουν συνθέσει φοβερή και πολυδιάστατη μουσική. Μπορεί να έχει μια πιο heavy κατεύθυνση, όμως οι πομπώδεις ενορχηστρώσεις μεγεθύνουν το ακουστικό αποτέλεσμα. Επανάληψη θεμάτων (όπως επιβάλει ένα σωστό θεματικό άλμπουμ), ο Stevens καταθέτει την ψυχούλα του στο κύκνειο άσμα του με το συγκρότημα, οι Caffery / Pitrelli σε κάνουν να μην σκέφτεσαι (χωρίς να ξεχνάς) την απουσία του Criss, λιτό αλλά ουσιαστικό παίξιμο από τους Middleton / Plate και κάποια από τα ομορφότερα πολυφωνικά μέρη που έχουν γράψει ποτέ (π.χ. "The Wake Of Magellan"), μας δίνουν ένα καταπληκτικό από όλες τις απόψεις αποτέλεσμα. Για μένα προσωπικά, μαζί με το “Operation: Mindcrime” των Queensryche και το “The Grimson Idol” των Wasp, είναι τα 3 κορυφαία concept albums ever!
Ο Savatage ξαναπέρασαν την πόρτα του στούντιο το 2000 και ηχογράφησαν το τελευταίο τους άλμπουμ "Poets and Madmen", ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ! Επειδή τα πρώτα κομμάτια που ηχογραφήθηκαν δεν ακούγονταν αρκετά καλά σε σύγκριση με τα νεότερα τραγούδια που συνέχισαν να γράφουν στο μεταξύ, το συγκρότημα αφιέρωσε χρόνο για να διαλέξει μόνο τα τραγούδια που πραγματικά «άξιζαν». Ήταν μια μεγάλη αναμονή για τους οπαδούς και μια κουραστική χρονιά για τους Savatage, οι οποίοι στο μεταξύ πρέπει να αντιμετωπίσουν κάποια νέα προβλήματα στη σύνθεση. Ο κιθαρίστας Al Pitrelli εγκατέλειψε το συγκρότημα και εντάχθηκε στους Megadeth, ενώ ο τραγουδιστής Zak Stevens αναγκάστηκε να παραιτηθεί για οικογενειακούς λόγους. Είναι το πρώτο άλμπουμ με τον Jon Oliva εξ' ολοκλήρου στα φωνητικά από το "Streets", κάτι που το κάνει πιο μονοδιάστατο. Ο Pitrelli πρόλαβε να συνεισφέρει μόλις μερικά solo πριν αποχωρήσει, οπότε ο Caffery αναλαμβάνει όλο το βάρος και ο Paul O'Neill υπογράφει εκ νέου ένα concept στο ύφος των "Dead Winter Dead" και "The Wake Of Magellan". Δίπλα στο μεγαλείο συνθέσεων όπως το "Morphine Child" υπάρχουν αδύναμα τραγούδια σαν το "Drive" και το σύνολο μπορεί να απέχει μίλια από το να χαρακτηριστεί μέτριο, αλλά δεν ικανοποίησε απόλυτα το σύνολο των οπαδών τους κι αυτό για Savatage είναι είδηση.
Φτάσαμε λοιπόν μετά από 23 χρόνια συναυλιακής απουσίας και ισάριθμα χρόνια από την τελευταία τους επίσκεψη στη χώρα μας, η επιστροφή τους αποτελεί εκπλήρωση ονείρου για χιλιάδες οπαδούς. Οι Savatage επιστρέφουν στη σκηνή και εγκαινιάζουν το πρώτο Rockwave Festival του Βορρά στο Terra Republic!
Οι Αμερικανοί θρύλοι του progressive metal, SAVATAGE ανακοίνωσαν με ενθουσιασμό την πολυαναμενόμενη επιστροφή τους στη σκηνή με τον τραγουδιστή τους, Zak Stevens να δηλώνει: «Όπως μπορείτε να φανταστείτε, σκέφτομαι αμέτρητους λόγους που κάνουν αυτά τα shows τόσο ξεχωριστά.
Έχουμε την ευκαιρία να παίξουμε μία σειρά από headline shows για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια που θα μας φέρουν πάλι μπροστά από τους απίστευτους οπαδούς μας που μας έχουν χαρίσει τόσες αξέχαστες αναμνήσεις τις τελευταίες 3 δεκαετίες. Επιτέλους, είναι η ευκαιρία μας να ανταποδώσουμε αυτοπροσώπως σε όλους αυτούς που έχουν σταθεί δίπλα μας, υποστηρίζοντας μας όλα αυτά τα χρόνια!»
Η εμβληματική σύνθεση με τους John Lee Middleton, Zak Stevens, Chris Caffery, Jeff Plate και Al Pitrelli θα εμφανιστεί το Σάββατο 28 Ιουνίου, στο επετειακό ROCKWAVE Festival που για πρώτη φορά στην 30χρονη ιστορία του εγκαταλείπει την Αθήνα και μετακομίζει στο παραθαλάσσιο Terra Republic έξω από τη Θεσσαλονίκη!
Η ανατριχιαστική τους reunion εμφάνιση στο Wacken Festival το 2015, που καθήλωσε 80.000 ανθρώπους, επισφράγισε τη διαχρονικότητα των Savatage και τους άρρηκτους δεσμούς της μπάντας με το κοινό της!
Φέτος επανέρχονται δυναμικά στη σκηνή, με μία αποκλειστική εμφάνιση στα Βαλκάνια στο 1o Rockwave Festival @ Terra Republic!
28 Ιουνίου 2025
Rockwave Festival – 3O years
Music is our business, but we do it for the fun
Πληροφορίες Εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 49.50€
Γενική είσοδος + VIP Parking: 60€
Σημεία Προπώλησης
Ηλεκτρονικά: more.com
Τηλεφωνικά: 11876
Σε όλα τα more Spots
NEPHILIM
Πατριάρχου Ιωακείμ 17, Θεσσαλονίκη
ALONE music store
Γ Θεοχάρη 2, Θεσσαλονίκη
ΔΙΩΡΟΦΟΝ café-bar
Κερασούντος 81, Καλαμαριά
