by Thanasis Maikousis
Γράφει ο Βασίλης Μπατίλας
Κάτι για τυφώνες ακούγαμε, κάτι για καταστροφές, αλλά τελικά η βροχή το βράδυ του Σαββάτου δεν ήταν αρκετή να μας κρατήσει μακριά από το Κύτταρο. Πώς θα γινόταν άλλωστε όταν προβλεπόταν βραδιά τίμιου κλασσικού heavy metal;
Οι Terra Incωgnita άνοιξαν ιδανικά την βραδιά με το ωραίο μελωδικό, με κάποια επικά στοιχεία heavy metal τους. Το setlist τους βασίστηκε ως επί το πλείστον στο περσινό άλμπουμ τους “Fragments Of A Ruined Mind” από το οποίο ξεκίνησαν δυναμικά με το “My Emptiness”. Αρχικά φάνηκαν να έχουν λίγο άγχος, αλλά το ξεπέρασαν σύντομα με την ανταπόκριση του κοινού. Στα επόμενα 40 σχεδόν λεπτά ακούστηκαν τα “Conqueror”, “My Ruined Mind”, “The Midinight Lies”, “Sign With Blood” καθώς επίσης και τρία κομμάτια από το πρώτο τους άλμπουμ, “All I Know”, “Efialtes” και το ομώνυμο “Terra Incognita”. Με σύμμαχο τους τον πολύ καλό ήχο, την μεταξύ τους επικοινωνία, αλλά και τον εντυπωσιακό frontman τους Billy Vass, κέρδισαν το χειροκρότημα του κόσμου και απέδειξαν ότι πρόκειται για δουλεμένη μπάντα. Εξαιρετική εμφάνιση. Αναμένουμε με ενδιαφέρον τη συνέχεια.
Για τους Marauder, που ακολούθησαν, τι να πει κανείς; Ιστορική πλέον μπάντα που έχει κερδίσει το σεβασμό του κοινού χρόνια τώρα. Παρόλα αυτά δε θεωρώ πως αυτή ήταν από τις καλύτερες εμφανίσεις τους. Τις άλλες τρείς φορές, αν δε κάνω λάθος, που τους έχω δει live, μου είχαν φανεί πιο ορεξάτοι, με εξαίρεση αυτή τη φορά τους νεώτερους Νίκο Αντωνογιαννάκη και Μπάμπη Ανταλουδάκη σε φωνή και τύμπανα αντίστοιχα, να δείχνουν να το “νοιώθουν” περισσότερο. Εκτελεστικά ήταν όλοι τους σίγουρα άψογοι και κάποια μικρά θέματα με τον ήχο αρχικά, λύθηκαν σύντομα. Ο κόσμος βέβαια γνώριζε τα κομμάτια τους και συμμετείχε και στα νεότερα “Metal Warriors”, “The Fall” και “Son Of Thunder”, αλλά και εμφανώς περισσότερο σε αυτά του κλασσικού “1821”, από το οποίο ακούστηκαν τα “Free Like An Eagle”, “The Return Of The Warrior”,“God’s Will”, ενώ ένας αναμενόμενος μικρός χαμός προκλήθηκε στο “The Greek Revolution Begins”. Εντύπωση μου έκανε και η επιλογή κομματιών από δύο μόνο άλμπουμ τους. Τελικά το δικαιολογώ καθώς, πιθανόν λόγο χρόνου, επέλεξαν, μάλλον σωστά, να παρουσιάσουν τραγούδια από την τελευταία τους και την πιο επιτυχημένη δουλειά τους. Εν τέλει ήταν μια οκ, αλλά μάλλον διεκπαιρεωτική εμφάνιση, που δε μπορώ να πω ότι μου έδωσε αυτό το «κάτι παραπάνω». Και ναι, ακόμα και στα στενά όρια του κλασσικού heavy metal, μια “τούμπανο” εμφάνιση κάνει τη διαφορά.
Η σχέση μου με τους Grave Digger πλέον έχει περάσει σε ένα cult επίπεδο. Στην ουσία δεν έχω δώσει τόσο βάση στις τελευταίες δουλειές τους, με την τελευταία που άκουσα προσεκτικά να είναι το “The Clans Will Rise Again” του 2010. Θες λόγω στροφής σε πιο μοντέρνα ακούσματα, θες επειδή δισκογραφικά πιστεύω ότι κάπου έχουν βαλτώσει (με εξαίρεση το πολύ καλό “Return Of The Reaper”), κάπου στην πορεία η συχνότητα των κυκλοφοριών τους με κούρασε, με αποτέλεσμα να τσεκάρω απλά σκόρπια κομμάτια από ότι νέο κυκλοφορούσαν. Όμως οι εν λόγω κύριοι α) τυχαίνει να είναι μια από τις πρώτες μπάντες που με έβαλε σε αυτή τη μουσική, β) έχουν κυκλοφορήσει ένα από τα αγαπημένα μου άλμπουμ ever (όχι δεν είναι εκείνο που νομίζεις), γ) με κάνουν να θέλω να πιάσω την κιθάρα μου και να παίξω ξανά heavy metal έτσι όπως το αγάπησα. Επιπλέον είχαν περάσει αρκετά χρόνια από την τελευταία φορά που έτυχε να βρεθώ σε εμφάνιση των Γερμανών.
Χωρίς πολλά πολλά, περίπου στις δέκα και είκοσι, τα φώτα χαμήλωσαν, από τα ηχεία ακούστηκαν οι γκάιντες του “The Brave” και η τετράδα από το Gladbeck ξεχύθηκε στη σκηνή με το “Scotland United”. Δε ξέρω τι μπορεί να ένιωσε ο υπόλοιπος κόσμος (ο οποίος ήταν αρκετά ικανοποιητικός σε αριθμό), αλλά το εισαγωγικό riff αυτού το κομματιού με ανατριχιάζει είκοσι χρόνια τώρα. Ο συμπαθέστατος Chris Boltendahl, με το καλησπέρα δείχνει ότι το έχει ακόμα. Η φωνή του ήταν ανέκαθεν μια love or hate περίπτωση, αλλά όταν τον ακούς να γκαρίζει “UNITED WE STAND, UNITED” απλά σέβεσαι. Συνέχισαν με τα πιο πρόσφατα “Lawbreaker” , “The Clans Will Rise Again” και την κομματάρα “Ballad Of A Hangman”. H αλήθεια είναι πως για μια μπάντα με 38 χρόνια ιστορίας και 18 studio άλμπουμ η επιλογή των κομματιών δε πρέπει να είναι και το πιο εύκολο πράγμα, δεδομένου ότι έχει υπάρξει και μια χρυσή περίοδος από την οποία το κοινό περιμένει να ακούσει κάποιο στάνταρ υλικό. Και φυσικά οι Digger δε το απογοήτευσαν, αφού ξέθαψαν το μικρό έπος “The Curse Of Jacques” και συνέχισαν το κοπάνημα με “The Dark Of The Sun”.
Όλα τα μέλη ήταν σε μεγάλα κέφια. Από τον νέο Marcus Kniep στα τύμπανα, που αντικατέστησε τον επί εικοσαετίας drummer Stefan Arnold, τον τεράστιο Jens Becker στο μπάσο μέχρι και τον πιο poserά Axel Ritt στη κιθάρα. Για τον τελευταίο είχα πάντα κάποιες ενστάσεις, διότι θεωρώ πως το κιθαριστικό στυλ αλλά και ο ήχος του δε ταιριάζει στους Grave Digger, ειδικά όταν έχουν περάσει από το συγκρότημα οι Uwe Lulis και ο τιτάνας Manni Schmidt. Αλλά μικρή σημασία έχει. Το “Execution” που ακολούθησε ήταν ευχάριστη έκπληξη, αν και οι περισσότεροι περίμεναν κάτι πιο παλιό για να ξεδώσουν. Το “Tunes Of War” είχε την τιμητική του καθώς ακολούθησε το “The Bruce”. Προσωπικά θα προτιμούσα στη θέση του ένα “Killing Time” με το τεράστιο ρεφραίν του. Όπως είχα παρατηρήσει από την αρχή του σετ, ο ήχος ήταν πολύ καλός και τα πάντα ακούγονταν πεντακάθαρα, όμως έπιασε σχεδόν το ιδανικό στο “Knights Of The Cross” όπου όλος ο κόσμος τραγουδούσε σύσσωμος “MURDER, MURDER!” Στη μνήμη του Lemmy, o Boltendahl αφιέρωσε το χιτάκι “Tattooed Rider”, μάλιστα το τραγούδησε μιμούμενος με αρκετή επιτυχία τον μεγάλο. Ωραία προσθήκη το αργόσυρτο “Season Of the Witch”, αλλά πιο ωραίο το πιο folk “Highland Farewell” που τo διαδέχτηκε.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα καλά, αν και δεν είχα ακούσει ακόμα κάτι από το αγαπημένο μου άλμπουμ τους. Κι όμως να που ο Chris φωνάζει “ΕΞΚΑΛΙΜΠΟΥΥΥΡ” και σκάει αυτό το μαγικό riff. Σαν να μην έφτανε αυτό, καρφώνουν στα καπάκια και ένα “Morgane Le Fay” και αν τελείωνε εκεί το live θα ήμουν ευχαριστημένος. Άντε ίσως και ένα “Round Table”.. Προφανώς και από κανένα live των Grave Digger δε γίνεται να λείπει το “Rebellion” το οποίο προκάλεσε και τον αναμενόμενο πανικό. Παρόλα αυτά μιας και το έχουμε χιλιοακούσει κάπου έχει ξεφουσκώσει, αν και πάντα θα είναι εκεί να μας θυμίζει όμορφες στιγμές στα πάλαι ποτέ κραταιά metal clubs. Σε εκείνο το σημείο μας καληνύχτισαν, αλλά σύντομα επέστρεψαν για encore με το “Healed By Metal” από τον ομώνυμο προηγούμενο δίσκο. Σίγουρα θα προτιμούσα κάποιο άλλο κομμάτι, αν και μας αποζημίωσαν με το παραπάνω με το “Lionheart” και φυσικά το κομμάτι που κλείνει χρόνια τώρα τις εμφανίσεις τους, την old school-ιά "Heavy Metal Breakdown”.
Απολογισμός: Ωραίο live, με σχεδόν εξαιρετικό ήχο. Σίγουρα όχι απαραίτητα το καλύτερό τους επί ελληνικού εδάφους. Μπάντα και κόσμος φάνηκαν να πέρασαν όμορφα. Άλλωστε είναι γνωστή η θερμή σχέση των Γερμανών με το ελληνικό κοινό. Μπορεί πλέον η μπογιά τους να έχει περάσει, μπορεί να μην έφτασαν ποτέ σε μέγεθος άλλα ονόματα του είδους τους, αλλά εμφανίσεις σαν και αυτή είναι πάντα καλοδεχούμενες, αφενός για να μας θυμίζουν τους λόγους που αγαπήσαμε αρχικά αυτή τη μουσική, αφετέρου για να μη ξεχνάμε τι είναι κυρίως οι Grave Digger. Τίμιοι μέχρι το κόκκαλο.
Ένα μεγάλο μπράβο και στη διοργάνωση που φρόντισε να κυλήσουν όλα ομαλά και να τηρηθεί το πρόγραμμα εμφάνισης των συγκροτημάτων, παρόλη την κακοκαιρία.
P.S. Μεγάλο respect στον πιτσιρικά πάνω δεξιά στον εξώστη, ο οποίος ήξερε απέξω τους στίχους από όλα τα κομμάτια που παίχτηκαν από το “Return Of The Ripper”!
